Dativ apsolutni u Misalu hrvackom Šimuna Kožičića Benje - Eterović, Ivana (Array, 2014)
U ovome se istraživanju utvrđuje zastupljenost dativa apsolutnoga u Misalu hruackome (1531) Šimuna Kožičića Benje, čime se nastavlja sustavna raščlamba Kožičićeva književnoga jezika i preciznije određuje njegov odnos prema (hrvatskome) staroslavenskom jeziku. Dativ je apsolutni naime tipična staroslavenska konstrukcija, koja je dobro potvrđena i u hrvatskome staroslavenskom jeziku, no od 14. stoljeća u hrvatskoglagoljskim se tekstovima povećava čestota njegove zamjene odgovarajućom zavisnom rečenicom, a pri prevođenju se latinskoga ablativa apsolutnog umjesto dativa češće rabi instrumental apsolutni ili nominativ apsolutni. Pri prevođenju se latinskoga ablativa apsolutnog Kožičić odlučio upravo za dativ apsolutni, dajući mu prednost pred konkurentnim sintaktičkim sredstvima. Njegovo prevođenje i drugih sintaktičkih konstrukcija iz predloška, ponajprije vremenskih rečenica, spomenutom participskom konstrukcijom upućuje na dosljednost njegove namjere da u književnome jeziku zadrži taj tipični staroslavenizam.