Dlaczego Miłosz, a nie Brandys? - Čilić Škeljo, Đurđica (Array, 2012)
Jeśli przyjmiemy tezę, że w dzisiejszych czasach trudno jest wartościowej literaturze zaistnieć w innej kulturze, ewentualnie, że jest to wyjątkowo trudne ze względu na brak nagród, medialnego wsparcia czy też potencjału komercjalnego, który oferuje etykietka „hitu“, zgodzimy się, że w zakresie jej promocji kluczową rolę odgrywają instytucje kulturalne, edukacyjne i naukowe. W Chorwacji taką rolę pełnią studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym w Zagrzebiu, które kształcą oraz łączą obecnych i byłych polonistów, utrzymują kontakty z polskim środowiskiem naukowym i literackim oraz tworzą warunki do kompetentnego odbioru takiej literatury. Równocześnie, zagrzebska polonistyka swoją pracą naukową i dydaktyczną zestawia polską literaturę z chorwacką i innymi światowymi literaturami, potwierdzając w ten sposób jej dwojaką „światowość“: sytuując ją w kontekście światowym, pokazuje, że jej wartość może zostać dostrzeżona nie tylko na gruncie rodzimej kultury, tym samym dowodząc jej uniwersalnego, ponadnarodowego znaczenia. Tymczasem, wspomniana Katedra Polonistyki, kontynuując chorwacką tradycję polonistyczną z jej dotychczasowym dorobkiem naukowym i przekładowym, przejęła polski kanon literacki, ale równocześnie uwzględniając własne potrzeby edukacyjne, dokonała jego modyfikacji. Naszym celem jest przedstawienie tradycji i rozwoju polonistyki literackiej w Chorwacji, wyjaśnienie okoliczności zaistnienia naukowego odbioru polskiej literatury oraz udzielenie odpowiedzi, m. in. na pytanie dlaczego w Chorwacji istnieją wyczerpujące rozprawy naukowe o Janie Kotcie i Witkacym, a nie ma ani jednej pracy poświęconej Tadeuszowi Konwickiemu, brak również tłumaczeń jego tekstów. Chcielibyśmy także pokazać jak i dlaczego teksty naukowe, a zwłaszcza zajęcia z literatury na zagrzebskiej polonistyce kreują „chorwacki“ kanon literatury polskiej, w którym musi być miejsce dla Czesława Miłosza, ale już niekoniecznie dla Kazimierza Brandysa.