Srpski ilirizam prije ilirizma: nacionalno-identifikacijski modeli u historiografskim djelima grofa Đurđa Brankovića (1645-1711) - Blažević, Zrinka (Array, 2012)
Najcjelovitiju diskurzivnu artikulaciju i ideologijsku formulaciju ranonovovjekovnog srpskog ilirizma predstavljaju historiografska djela nesuđenoga ilirskog despota Đorđa Brankovića (1645.-1711.) . On je bio jedan od najutjecajnijih kreatora legitimacijske i emancipacijske ideologijske platforme srpskopravoslavnog entiteta koji dolazi na teritorij katoličke Habsburške Monarhije nakon tzv. Velike seobe 1690. godine. Temeljna je konstitutivna odrednica srpskog ilirizma fuzioniranje indigene, srpskopravoslavne historijske i kulturne tradicije izgrađene na bizantskim temeljima s analognim zapadnim modelima. Usporedbom dvaju Brankovićevih historiografskih djela, Hronike Slovena Ilirika, Gornje Mezije i Donje Mezije pisane tijekom 1680-ih i Slavenosrpskih hronika nastalih na prijelazu 17. u 18. stoljeće jasno se opaža tendencija postepenog nacionaliziranja i sekulariziranja srpskog ilirizma. Premještajući ideologijsko težište s eklezijalne patrijaršijske na svjetovnu despotsku instituciju, Brankovićev je srpski ilirizam tako zacrtao smjernice budućeg razvoja modernih srpskih nacionalnointegracijskih ideologija.